Een Russische naam voor een Indisch/Chinees/Oostenrijks/Hongaars enzovoorts meisje dat in Nederland het levenslicht zag, en dat – als uit bovengenoemd genetisch plaatje duidelijk moge worden – afkomstig is uit een familie met de dwangmatige neiging om zoveel mogelijk buiten de eigen landsgrenzen te trouwen. Een familie van piraten en dichters, huzaren en prinsen, en talloze onechte kinderen. Van avonturiers, dromers en fabulisten. Logisch dus dat de volgende standplaats van het gezin Van Loon het oerhollandse Bleiswijk werd, het land van glas en kas, gevolgd door het indien mogelijk nog oerhollandsere Vaassen. Vaassen? Waar ligt dat? Diep op de donkere Veluwe, land van oerbos en nevel, van stille vennen, heide, wild en kabbelende bosbeekjes, van dwaallichten en elfen en witte wieven, vervliedend in het dichte struikgewas. Voor Natasja – al vanaf haar peutertijd gebrandmerkt met een hyperactieve, bijna aan neurose grenzende verbeeldingskracht, die door haar peuterlerares nog ‘geniaal’ genoemd werd maar in de ogen van de meeste Veluwenaars ‘maf’, ‘onaangepast’ en vooral vreemd gevonden werd – was wonen op de Veluwe alsof ze in sprookjesland was terechtgekomen. Op de grens tussen werkelijkheid en fantasie... Alleen jammer dat er ook echte mensen woonden. Gelukkig werd ook dat later beter (na wat therapeutenbezoek.)

De wens om verhalen te schrijven stamt echter al uit haar vroegste jeugd. Precieze datum is onbekend wegens niet kunnen tellen, maar het moet omtrent het moment zijn geweest dat zij het eerste boek las dat haar naar andere werelden voerde. Vermoedelijk was het afkomstig uit de boekenkast van de vijf broers van haar oudste vriendin. Het kan Roald Dahl zijn geweest, of Tonke Dragt, of Koning Arthur en de Ridders van de Ronde Tafel, of Asterix & Obelix, of een van de talloze mythologieën die de Vijf Broers in hun Boekenkast hadden staan: Grieks, Romeins, Egyptisch, take your pick. Maar het kan ook Richard Scarry zijn geweest, in welk geval ze jonger was – niet ouder dan drie jaar. Dat eerste boek dat haar meesleepte, wekte hoe dan ook een honger die nooit meer is overgegaan. ‘Dat wil ik zelf ook kunnen’, is sindsdien de allesoverheersende gedachte gebleven.

Op de Veluwe maakte Natasja (weliswaar niet zonder hobbels, ‘een gecompliceerde leerling’ werd ze genoemd, maar toch) haar VWO af. In 1989 vertrok ze naar Amsterdam, om daar aan een studie Engels te beginnen. Helaas: het bleek meer taalkunde dan literatuur, en al snel werd Engels een gepasseerd station. Kunstgeschiedenis en archeologie dan maar, met haar passie voor tekenen en schilderen, en de tien (komma nul) die ze op de middelbare school ooit voor dat vak had behaald, nog vers in haar achterhoofd. Om nog maar niet te spreken van al die mythologieën van de Vijf Broers natuurlijk... Maar helaas: ook kunstgeschiedenis bleek niet de juiste keus. Al dat Natasja (en haar studiemaatje Andre) deed (deden) was eindeloos naar Franse Decadenten staren (en naar Britse Prerafaelieten.) Na het behalen van de propaedeuse kunstgeschiedenis en archeologie zette zij de zoektocht naar de juiste studie dus onverdroten voort. En juist op dat moment nodigde Andre haar uit om eens een kijkje te nemen bij een college van een nieuwe studie...

Een aloude vraag maakte haar rentree: waar kun je leren hoe je een boek moet schrijven? En vooral: hoe je een verhaal moet structureren. Want qua fantasie en taalvaardigheid schortte er in wezen niet zoveel... Maar die vervloekte neiging om alsmaar weer in veel te veel verhalen te verdwalen! En natuurlijk viel er in showing and not telling ook nog wel het een en ander te leren... Dus de laatste etappe in haar studietijd werd Film & Televisiewetenschap. Omdat film bij uitstek gaat over de wetten van showing and not telling. En dat werd afgemaakt. In 1998 volgde een zesmaandelijkse stage bij de afdeling communicatie van Veronica Televisie – een jasje dat perfect leek te passen – en na het voltooien van haar scriptie (over Twin Peaks) in datzelfde jaar waren de studiedagen definitief achter de rug.

Het perfect passende jasje van de Veronica Persdienst had haar op een dwaalspoor gebracht. Tenslotte is een carrière als romanschrijfster ambiëren een loopbaanplanning die je overal van harte wordt afgeraden. En dus verkeerde Natasja na afronding van haar studie abusievelijk in de veronderstelling dat ze voorbestemd was om persvoorlichter voor een tv-station te worden. Een jaar dienstverband op de net startende persdienst van NET5 leerde haar dat deze wens een vergissing was. Het zou wel een van de leerzaamste vergissingen van haar leven worden. In 2000 verliet zij SBS om als freelance tekstschrijver verder te gaan, en ondertussen zoveel mogelijk schrijfuren te maken, en zo doende en zo mogelijk zoveel mogelijk te leren over de kunst van het verhalen schrijven, en hoe ze te structureren, en het bouwen van scenario’s... Bepaald geen eenvoudige taak voor een vrouw die de vleesgeworden chaos is.

Er volgde een veelvoud aan opdrachtgevers in de tv-wereld en andere media: o.a. KRO TV Studio/Mikrogids – recensies, interviews en reportages – en alle zenders van de RTL Groep (RTL 4, 5, voorheen Yorin, voorheen Veronica, tegenwoordig RTL 7) als persvoorlichter en tekstschrijver – de RNW (Wereldomroep) voor de jeugdwebsite WereldKIDS, als muziek- en algemeen reporter, en auteur van een maandelijkse trendrubriek voor tieners waarbij zij o.a. ook de fotografie voor haar rekening zou nemen (en soms geluid) – en copy en vertaalwerk voor een internetprovider – en vele anderen (zoals ze in castlijsten zeggen) Drie jaar gingen in veel schrijven en lachen en lessen voorbij.

En toen kwam Veronica Televisie (tijdens de laatste maanden als zelfstandig station): een opdracht die oorspronkelijk slechts een paar weken zou gaan duren. Maar na terugkeer van een korte skivakantie bleek ze opeens de nieuwe perschef – de afdeling was weliswaar niet zo groot: een marketingchef, een perschef, een stagiaire en een hoofd communicatie dat erboven stond en de coördinatie deed, maar toch... Ze was het (hetgeen erop neerkwam dat bijna alle teksten die niet door programmadirecteur Bert van der Veer geschreven werden door Natasja geschreven werden.) En de opdracht van een week of twee, drie werd opeens een marathon van minimaal een half jaar, met werkweken van zeven dagen op rij, en werkdagen van twaalf, veertien, zestien uur. Het was een enerverende (en ook emotionele) tijd. Maar genoten heeft ze ervan. Volop. Tot de ineenstorting van Veronica als zelfstandig station uiteindelijk een feit was geworden.

Zomer 2003: een van die doorslaggevende momenten in een mensenleven. Natasja vroeg aan programmadirecteur Bert van der Veer, die zelf toen al een boek of negen op zijn zegelijst had staan, of hij haar kon leren hoe ze een boek moest schrijven. Hoe dat verhaal verder ging, is te lezen in The Making of Bemint eer gij begint – wat elders op deze website terug te vinden is. De zomer van 2003 was tevens de zomer waarin Natasja trouwde met de man met wie zij al zo’n tien jaar samenwoonde. Op huwelijksreis ging haar laptop mee... En na afloop van wat men zo raadselachtig ‘wittebroodsweken’ noemt, en de maanden waarin zij de structuur van wat later Bemint eer gij begint zou worden uitwerkte, ging zij als tekstschrijver, eindredacteur en voorlichter aan de slag voor de AVRO, onder de hoede van een man die haar ook eerder in haar tv-carrière al begeleidde: communicatieadviseur Ad Everaars bij wie zij in 2004 – vlak voordat haar eerste boek gepubliceerd werd – ook een intensieve mediatraining zou volgen. Tegelijkertijd werkte zij aan de uitwerking van haar debuutroman.

Wederom werden het lange weken met lange dagen. Zeven dagen per week, twaalf, veertien, zestien uur per dag. Persberichten, biografieën, speeches, televisie-aankondigingen, voice-over teksten, promoteksten, naast het gedisciplineerd doorschrijven aan haar roman: een hoofdstuk per week. Medio 2004 werd zij, op voordracht van Ad Everaars, als kledingstylist voor een aantal presentatoren van de AVRO ingezet. In de zomer van 2004 was de eerste versie van Bemint eer gij begint eindelijk voltooid. Er zouden (zie ook The Making Of) nog talloze versies volgen.

De periode bij de AVRO werd afgesloten als communicatieadviseur en persvoorlichter voor het prestigieuze ‘Allemaal THEATER’- tv-project, dat in samenwerking met IdtV-DITS, de VandenEnde Foundation en Nederland 3 geproduceerd zou worden. Eind augustus eindigde dit project met de feestelijke première in de Stadsschouwburg van Amsterdam, en kwam het tijdperk televisie voor Natasja min of meer ten einde...

December 2004 werd Bemint eer gij begint gepubliceerd bij Uitgeverij Vassallucci.

Natasja heeft zich sindsdien vooral beziggehouden met de promotie en marketing van haar eerste boek – nog een geluk dat haar loopbaan tot op dat moment haar al de nodige ervaring in dat vakgebied had opgeleverd, want Uitgeverij Vassallucci stond op instorten. De imprint van Bert van der Veer bij Vassallucci (Bertolucci) waaronder Natasja’s boek was uitgebracht, had het leven al gelaten. Op de Herengracht 505 – de zetel van de uitgeverijen Meulenhoff, Arena en Vassallucci – moest de helft van het personeel op zoek naar een andere werkgever. En kort daarop vertrok ook haar uitgever Oscar van Gelderen, naar de Foreign Media Group, waar hij een nieuwe uitgeverij zou starten onder de naam Rothschild & Bach. En halverwege het jaar 2005 stond Natasja zelf opeens op instorten.

Diagnose: acute burn-out.   

2005 stond in het teken van herstel. Maar ook van persoonlijke ontwikkeling en ontplooiing, en van kennisvergaring, en van meer leren zeggen met minder woorden, en het vinden van een nieuw verhaal om te vertellen. Of liever: het kiezen van een nieuw verhaal dat ze de moeite waard vond om te vertellen. Want op iedere hoek van de straat is wel een verhaal te vinden.

In maart 2006 werkte zij mee aan het (cadeau)balboekje van het alternatieve Boekenbal, en in mei 2006 gaf zij een college scenarioschrijven voor de opleiding Mediastudies (voorheen film en tv-wetenschap) aan de Universiteit van Amsterdam. Nooit had ze kunnen denken dat ze ooit nog 's les zou geven in verhaalstructuur – maar zoals een goede vriend haar al zei: ‘you’ve been there, so you know what it’s like...’ En al evenmin had ze ooit verwacht dat haar connecties zich over zoveel verschillende vakgebieden (in de media en cultuur) zouden uitstrekken.

Momenteel werkt Natasja aan haar tweede roman (met een vergelijkbaar thema als in Bemint eer gij begint, namelijk: ‘de onvolkomenheid van menselijke relaties’) – de verwachting is dat de eerste versie over zo ongeveer een half jaar voltooid zal zijn, en  – in samenwerking met bevriend striptekenares Merel Barends – aan de ontwikkeling van het scenario voor een gezamenlijk stripalbum (dat waarschijnlijk nog iets langer zal gaan duren.)