Als mijn vriendin Merel arriveert, heb ik al een selectie aan jurken klaargelegd. Alleen over de roodzwart fluwelen Cavalli flamencojurk heb ik zo mijn twijfels. ‘Het was de jurk die ik naar mijn eerste bal droeg’, zei ik mijn man, ‘en daarom blijft hij bijzonder… Maar (mijn andere vriendin) Claudia droeg hem naar het bal van vorig jaar, en als Merel hem dit jaar aantrekt, is die jurk naar drie verschillende ballen geweest met drie verschillende vrouwen erin – wat op zich ook weer een verhaal is natuurlijk’ (een beetje Alex van Warmerdam, vond ik)
'Dan moet je dat niet doen’, vond mijn man stellig. Ik besluit om de keus aan Merel zelf te laten. De fluwelen Cavalli, of de zwarte (Bertolucci) jurk met zwartvoile buikpartij, of de Moschino petit robe noir die ik ooit vintage kocht en die nog nooit gedragen is. Ik denk dat ik toch al wel een gevoel heb van welke jurk haar het meest zal aanspreken…
De modeshow begint zodra ze binnen is. En ontaardt meteen in een – herkenbaar – tafereel van passessies, eindeloos – wat ook de lol ervan is, natuurlijk. En mijn gevoel bedriegt me niet. Ze kiest de zwarte Moschino. ‘Die andere zijn ook geweldig, maar ik moet het van mijn rugpartij hebben, en van voren trekt de lijn de aandacht naar mijn gezicht, en dat is goed, en bovendien is het Moschino!’ (Merels favoriete ontwerper, weet ik) ‘Hij ontwerpt echt voor vrouwen met mijn type figuur.’

Mijn (lees)vriendin: 'Je hebt het mij destijds aangeraden, en je doet er zelf zolang over voordat je eraan begonnen bent...? Wat heb je jezelf aangedaan!' En dan, grijnzend en dromerig tegelijk: 'mooi is het, hè? Ik vond dat echt zo'n práchtig boek! Je wilt gewoon niet dat het uit is...'

Hoe De Schaduw van de Wind te omschrijven? Dat heeft de schrijver Ruiz Zafón misschien zelf al wel het beste gedaan, als hij het gelijknamige boek, na lezing, in zijn boek beschrijft:

'Ik hoorde eens een vaste klant van mijn vaders boekhandel zeggen dat er maar weinig dingen zijn die zo'n stempel op een lezer drukken als het eerste boek dat zich werkelijk een weg baant naar het hart. Die eerste beelden, de echo van de woorden die we denken achter ons gelaten te hebben, vergezellen ons een leven lang en beitelen een paleis in ons geheugen waar we vroeg of laat - het maakt niet uit hoeveel boeken we lezen, hoeveel werelden we ontdekken, hoeveel we leren of vergeten - naar zullen terugkeren. Voor mij zullen dat voor altijd de behekste pagina's zijn die ik in de gangen van het Kerkhof der Vergeten Boeken vond.'

Het is een wonder te ontdekken dat na de boeken van mijn jeugd, en De Eeuwige Bron van Ayn Rand  - op veel te late leeftijd gelezen - er nog altijd boeken in mijn leven kunnen komen die bovenstaand zo treffend omschreven effect bewerkstelligen. Want zoals Ruiz Zafón het omschreef, zo ervoer ik het lezen van zijn boek.