Het licht is gedempt, het is rokerig en donker, en er hangt een kruidig/zoete geur. We zitten in een van de oudste coffeeshops van Neerlands hoofdstad: kleine intieme tafeltjes met uitzicht op het mooiste straatje van Amsterdam, dat baadt in goudgeel licht en blauwe schaduwen, en verder een wandtafeltje en een paar hoge barkrukken aan de bar. Dankzij de saloonspiegel erboven heeft iedere zitplaats vrij uitzicht naar buiten. Op de achtergrond: sfeervolle rock & alternative – The Doors, Pink Floyd, Massive Attack en af en toe Radiohead. Verder klinkt er weinig. De zaak is bijna leeg. Ik zit er nog, met een mooie, slimme vrouw, tegenover elkaar, hoofden heel dichtbij elkaar, boven een smal tafeltje, achter in de zaak. We praten zacht, maar intens met elkaar.
Ik geef lessen in verleiding.

Eigenlijk ga je al dood vanaf het moment dat je geboren wordt. Het een is het logische gevolg van het ander, tenslotte. En omdat eindigheid al in ons genen ligt vastgelegd, zal weemoed er het onvermijdelijke gevolg van zijn. Want ook al komt die melancholie pas veel later in ons leven tot volle wasdom, de kiem is gezaaid vanaf onze geboorte. Vroeg of laat zullen we er allemaal geconfronteerd mee worden.
Food for thought.