|
|
Achter de schermen
|
|
maandag, 23 maart 2009 |
Of hoe ik er ondanks heilige voornemens toch op terechtkwam.
 De tijd van het Boekenbal maakt sommige mensen een beetje gek. In mijn café zoemt het meestal een week van tevoren al: 'heb jij al een kaart?' En: wie gaat wel en wie niet? Voor sommigen is het zelfs een sport: hoe kom ik er binnen?
Zelf ben ik er vier jaar op rij geweest en voor het eerst in tijden had ik geen zin om moeite te doen voor een kaart. Voor het eerst in een decennium had ik zelfs helemaal geen zin. Toon reacties (0) - Reageer... |
|
Lees verder...
|
|
|
Achter de schermen
|
|
vrijdag, 19 januari 2007 |
EEN ZEKERE DROEFHEID
Als cafeïne en sigaretten niet meer helpen...
Dan tegen alle voornemens in:
Toon reacties (1) - Reageer... |
|
Lees verder...
|
|
|
Achter de schermen
|
|
donderdag, 26 oktober 2006 |
Waarom elfenpaars en vuurvlinderrood verboden kleuren zijn
Het verloren hoofdstuk van Bemint eer gij begint
'Kill (all) your darlings', luidt Faulkners' onverbiddelijke schrijfwet nummer 1. In Bemint eer gij begint betrof de wreedste executie mijn favoriete hoofdstuk 5 - wegens te mooi, te poëtisch en te persoonlijk (voor de rest van het boek) - De Verboden Kleuren.
Het werd voorafgegaan door mijn favoriete liedje aller tijden sinds mijn zestiende: David Sylvian's Forbidden Colours (ook wel: The Cult of Eurydice) - en hoewel ik het eigenlijk nog altijd spijtig vind dat juist dit lied geen hoofdstukthema van mijn eerste boek mocht worden, is het waarschijnlijk inderdaad beter dat de tekst zelf het boek niet haalde. Het is té persoonlijk, denk ik. Achter de versluiering van de fictie.
Het heette niet voor niets 'De Verboden Kleuren'...
Toon reacties (5) - Reageer... |
|
Lees verder...
|
|
|
Achter de schermen
|
|
donderdag, 26 oktober 2006 |
Deel 2 van The Making of Bemint eer gij begint - Na de Kaart
BEMINT EER GIJ BEGINT
Inmiddels was mijn boek Bemint eer gij begint gaan heten. (Bij Factor X dacht iedereen steeds dat ik science fiction aan het schrijven was, dus die titel lieten we maar snel weer vallen) Ik schreef eraan op de bank, met mijn laptop op schoot en de outlines ernaast. Avond na avond, nacht na nacht, en dan de volgende middag weer. Scene na scene reeg ik aaneen totdat Bemint eer gij begint een veelkleurige ketting van gebeurtenissen was waarin fictie en feit niet meer van elkaar te scheiden waren. En zo werd outline na outline uitgewerkt.
Kan ik nu nog navertellen hoe dat precies in zijn werk ging? Nee. Soms zag ik meteen hoe een scene geschreven moest worden, soms ook moest ik de wereld in, op zoek naar een dialoog, een tableau, een locatie, een observatie die ik nodig had. Ik luisterde, ik registreerde, ik schreef het op. Ik parasiteerde op mijn eigen emoties en op die van degenen die me dierbaar zijn. Ik parasiteerde op mijn herinneringen, op die van anderen en op alles wat ik maar kon gebruiken. Soms voelde ik me als Faust die zijn ziel omwille van de inspiratie aan de duivel had verkocht. En soms als een vampier. Het is een fascinerende wereld waarin alles materiaal geworden is. En wat ik nog miste, dat fantaseerde ik erbij. En dan voelde ik me Sheherazade zelf. (Dat waren de fijnste momenten) Toon reacties (3) - Reageer... |
|
Lees verder...
|
|
|
Achter de schermen
|
|
woensdag, 25 oktober 2006 |
De (Bertolucci-Vassallucci) website waarop deze tekst oorspronkelijk gepubliceerd werd, is inmiddels offline, maar omdat er nog steeds zoveel belangstelling bleek voor de hierin besproken methode voor verhaalstructuur, is hij vanaf heden op deze site terug te vinden.
BEMINT EER GIJ BEGINT: THE MAKING OF INGREDIËNTEN. Men neme een tekstschrijver met meer ambitie dan lengte (1.58 mtr precies) en meer fantasie, verhaalstof, formuleringsvaardigheid en origineel denkvermogen dan gevoel voor structuur. Sterker, met een schromelijk gebrek eraan. Dat was ik. Ongeveer één jaar geleden. De vleesgeworden chaos. Voeg hieraan toe: een televisiemaker/journalist/schrijver, bij voorkeur met het brein van een schaker en een zwak voor het begeleiden van ruw talent – zeer ruw in mijn geval – op een keerpunt in zijn carrière. Dat was mijn mentor Bert van der Veer. Vlak voordat hij de overstap naar de uitgeverij maakte en ook mijn editor/publisher werd. Hierna kortweg B genoemd. Enfin, stel deze twee basiselementen bloot aan een weemoedige vroege zomer op de vooravond van de bruiloft van de tekstschrijver, en laat ze vooral lange gesprekken over schrijven voeren. Het uiteindelijke resultaat zou weleens een roman kunnen zijn.
Toon reacties (2) - Reageer... |
|
Lees verder...
|
|
|
|
